“चहा… मेहनतीच्या हाताला आधार देणारा, नात्यांना जोडणारा”
गावाकडच्या कडाक्याच्या थंडीत, अंगणातल्या मातीच्या चुलीवर उकळत असलेली चहाची किटली… घरातली आई हातात कप देत म्हणते –
“हा घे बाळा, गरमागरम चहा घेऊनच कामाला जा. दमलं तर पुन्हा हाच चहा तुझी ताकद बनेल.”
तो शेतकरी कप हातात घेतो, दोन घोट पितो आणि हसत म्हणतो –
“आई, हा चहा नाही तर माझ्या अंगातलं धैर्य आहे. दिवसाची सुरुवात ह्याच्याशिवाय होऊच शकत नाही.”
दुसरीकडे शहरात –
ऑफिसात जाण्याआधी गर्दीतून धावणारा तरुण टपरीवर थांबतो. ‘कटिंग चहा’चा एक घोट घेतो आणि हसत म्हणतो –
“हा दोन मिनिटांचा चहा नाहीतर मी कितीही मोठ्या कामाला धाव घेऊ शकणार नाही.”
चहा म्हणजे फक्त पेय नाही…
तो आईच्या काळजीचा घोट आहे,
तो मित्रांच्या गप्पांचा बहाणा आहे,
तो कामगाराच्या थकव्याचा उतारा आहे,
तो व्यापाऱ्याच्या दिवसाची पहिली पूजा आहे.
चहा आणि मेहनतीचं नातं
इतिहास सांगतो – ब्रिटिशांनी लावलेला हा चहा आज प्रत्येक भारतीयाच्या घरी पोहोचला. पण त्याच्या वाफेत मिसळलेलं आहे शेतकऱ्याचं घामाचं पाणी, आईच्या हातची माया, आणि समाजातली आपुलकी.
चांगल्या कामाची पहिली पायरी – चहा
शेतकरी शेतात जाण्याआधी कपभर चहा घेतो.
विद्यार्थी परीक्षेपूर्वी आईच्या हातचा चहा पिऊन आत्मविश्वास मिळवतो.
मजूर मशिनं सुरू करण्याआधी टपरीवर चहा घेतो.
व्यापारी दुकान उघडून पहिला कप देवाला अर्पण करतो.
म्हणूनच आजही म्हणतात –
“भारतात कामाची खरी सुरुवात चहाच्या एका कपानेच होते. हा चहा नाही, तर मेहनतीचा प्रेरणास्रोत आहे.”
–
